Γιάννη Τόλιου: Για τα 90 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ

1.    Η 90η επέτειος της μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, φέρνει στο προσκήνιο, κρίσιμα ερωτήματα με διαχρονική ισχύ, τα οποία έχουν άμεση σχέση με τη στρατηγική και τακτική του Αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Τι ακριβώς έγινε τότε και γιατί το εγχείρημα οδηγήθηκε σε αδιέξοδο; Τι σημαίνουν αυτές οι εμπειρίες για το σήμερα και αύριο της Αριστεράς; Έχει σημασία να συζητάμε σήμερα για το γεγονός ή αποτελεί βυζαντινολογία; Πιστεύω ότι ήταν πολύ καλή η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ να διοργανώσει αυτό το τριήμερο.

Γιάννη Δραγασάκη: Ο Γιάνναρος και η “αίσθηση των ορίων”

“Στις μέρες μας είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ποια απογοήτευση υπερισχύει. Των οπαδών της Νέας Δημοκρατίας για τον τρόπο διακυβέρνησης ή των οπαδών των άλλων κομμάτων για τις μεθόδους και την αποτελεσματικότητα της αντιπολίτευσης”;

Το ερώτημα αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί και σήμερα. Όμως διατυπώθηκε από το Γρ. Γιάνναρο, στο πλαίσιο μιας άλλης συγκυρίας, στα μέσα του 1990, όταν στη διακυβέρνηση της χώρας βρισκόταν η Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη.

Ομιλία Γ Δραγασάκη στο Συμβούλιο της Ευρώπης για το αντικομουνιστικό ψήφισμα

Το σχέδιο ψηφίσματος που σήμερα συζητούμε, έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία σε μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης στη χώρα μου, την Ελλάδα. Κορυφαίες κοινωνικές οργανώσεις, όπως η Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων, καταδικάζουν την προσπάθεια εξομοίωσης της ιδεολογίας του κομμουνισμού με το ναζισμό και το φασισμό. Το γεγονός αυτό εκλαμβάνεται ως πρόκληση στην ιστορική μνήμη ολόκληρου του ελληνικού λαού, που είχε χιλιάδες θύματα στον αγώνα κατά του φασισμού. Με ανάλογο πνεύμα έχουν τοποθετηθεί ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθήνας, η Ένωση όσων φυλακίσθηκαν ή εξορίστηκαν στα χρόνια της δικτατορίας, και δεκάδες άλλες κοινωνικές οργανώσεις.

Ομιλία Γ. Δραγασάκη σε διήμερο ΚΟΕ “Να Αναζητήσουμε την Ενιαία Δράση & Έκφραση της Αριστεράς

Δεν είναι εύκολο το καθήκον να μιλήσει κανείς για μια ιστορική περίοδο όταν την έχει ζήσει. Ο κίνδυνος του υποκειμενισμού είναι υπαρκτός και είναι ανθρωπίνως αδύνατον νομίζω να τον αποφύγει κανείς εντελώς. Και μάλιστα ο κίνδυνος αυτός του υποκειμενισμού εκδηλώνεται πολλές φορές είτε με μια στάση απολογητική –όλα έγιναν καλά και τα όποια λάθη ήταν αναπόφευκτα- είτε εκδηλώνεται και με ένα μηδενισμό, μια ακύρωση της ιστορικής περιόδου εάν ο ίδιος ζει μια τέτοια κατάσταση αυτοακύρωσης όπως συμβαίνει με πολλούς πρώην συντρόφους μας. Με επίγνωση λοιπόν αυτών των κινδύνων θα προσπαθήσω να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις για την περίοδο 1970-1990.