Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ*

Καμία ανοχή, καμία περίοδος χάριτος, καμία ψήφος εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση της τρόικα, της Μέρκελ και Σαρκοζί, των τραπεζών και του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου.

Πρωθυπουργός είναι ένας τραπεζίτης «που μιλάει ελληνικά, αλλά δεν είναι με το μέρος των ελλήνων».

Με τον σχηματισμό και την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης ολοκληρώθηκε η αντιδημοκρατική εκτροπή. Αυτή η βουλή δεν έχει δικαίωμα να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης και πολιτική νομιμοποίηση στην νέα κυβέρνηση συνεργασίας των μνημονιακών δυνάμεωνκαι να προσδέσει για πολλές δεκαετίες τη χώρα χειροπόδαρα σε μνημονιακές πολιτικές, ερήμην της βούλησης και της ψήφου του ελληνικού λαού.

Η Βουλή με την παρούσα σύνθεσή της δεν διαθέτει πλέον ούτε η ίδια τη λαϊκή νομιμοποίηση, γιατί εκλέχτηκε σε διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες από αυτές που ισχύουν σήμερα και γιατί έχουν αλλάξει από τότε ριζικά οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί. Εξάλλου όλα μαζί τα μνημονιακά κόμματα που στηρίζουν αυτή την κυβέρνηση με βάση τις έρευνες της κοινής γνώμης δεν έχουν σήμερα ούτε το 50% των ψηφοφόρων.

Ο νέος πρωθυπουργός κύριος Παπαδήμος δεν είναι ένας ουδέτερος τεχνοκράτης, όπως τον παρουσιάζουν τα συστημικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Θεωρείται και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, και κυρίως στην Γερμανία, όχι μόνο ως αρχιλομπίστας των τραπεζών αλλά και ως το σύμβολο της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας στην ΕΕ. Έχει επίσης προσωπικές πολιτικές ευθύνες για τη σημερινή χρεοκοπία της χώρας μας, γιατί ως διοικητής της τράπεζας της Ελλάδος από το 1993 ως το 2002 και ως στενός συνεργάτης του κυρίου Σημίτη, πρωτοστάτησε για την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωζώνη με τη λεγόμενη δημιουργική λογιστική, δηλαδή με χαλκευμένα στατιστικά στοιχεία και με το κρυφό swaps 2,5 δισ. ευρώ της Goldman Sachs για την κάλυψη του ελλείμματος και τη μείωση του χρέους. Τον διόρισαν πρωθυπουργό κυρίως για να σώσει το σύστημα, τις τράπεζες και το ευρώ σε μία μάλιστα περίοδο αποσύνθεσης της ευρωζώνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν έχουν καμία αυταπάτη για το ρόλο αυτής της κυβέρνησης. Θα αντιπαρατεθούν μετωπικά μαζί της, αφενός, γιατί αυτή δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Έχει πολιτική στήριξη από συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, τις δυνάμεις του μνημονίου, και της έχει δοθεί καθαρή πολιτική εντολή για το διάστημα της θητείας της. Να εφαρμόσει τις μέχρι τώρα συμφωνίες με την τρόικα και τους εφαρμοστικούς τους νόμους (να κάνει δηλαδή απολύσεις στο δημόσιο, να εφαρμόσει την εργασιακή εφεδρεία, να κόψει μισθούς και συντάξεις, να κλείσει σχολεία και νοσοκομεία, να εισπράξει τα χαράτσια και να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία). Επίσης να εγκρίνει τη νέα μνημονιακή σύμβαση της υποτέλειας και το νέο πιο βάρβαρο μνημόνιο λεηλασίας του λαού και της χώρας μας που θα την συνοδεύει.

Η κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ είναι μια κυβέρνηση της τρόικας, της Μέρκελ και του Σαρκοζί, των τραπεζών, του ντόπιου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου και της πλουτοκρατίας και όχι μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε από τον Ελληνικό λαό. Είναι σαν να ανέλαβαν απευθείας την διακυβέρνηση της χώρας η τρόικα, η Γερμανία και το κεφάλαιο, επιβάλλοντας ως πρωθυπουργό ένα τραπεζίτη «που μιλάει ελληνικά, αλλά δεν είναι με το μέρος των ελλήνων».

Είναι σαφές λοιπόν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα είμαστε απέναντι στην νέα κυβέρνηση. Όσο για τα διλήμματα που μας θέτουν για ενδεχόμενη χρεοκοπία ή έξοδο από το ευρώ, τα επιστρέφουμε στους εμπνευστές τους, γιατί ήδη βρισκόμαστε σε χρεοκοπία και δεν έχουμε να πάθουμε τίποτε χειρότερο και γιατί κριτήριό μας δεν είναι η σωτηρία του ευρώ αλλά η επιβίωση του λαού και της χώρας μας.

Εξάλλου η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ δεν είναι η απόλυτη καταστροφή που παρουσιάζουν οι δυνάμεις του συστήματος, αλλά θα μπορούσαν και θα έπρεπε να είναι στα χέρια μίας αριστερής προοδευτικής κυβέρνησης πολύτιμα οικονομικά και πολιτικά εργαλεία για να πάρει η χώρα μας βαθειά ανάσα και για να χαράξει ο λαός μας μία νέα ελπιδοφόρα πορεία.

Θα πρωτοστατήσουμε στους λαϊκούς αγώνες για την ανατροπή της νέας κυβέρνησης και για την διενέργεια εκλογών, με στόχο μας να αναδειχτεί από αυτές μια αριστερή προοδευτική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση, που θα στηρίζεται στο λαϊκό κίνημα και σ’ ένα ευρύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με πυρήνα του τις ενωμένες δυνάμεις της Αριστεράς καθώς και σ’ ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Που θα ακυρώσει τις μνημονιακές συμφωνίες, δεν θα επιτρέψει καμιά θυσία του ελληνικού λαού για τη σωτηρία του ευρώ και της ευρωζώνης και θα έλθει σε ρήξη μαζί τους ανοίγοντας μια άλλη θετική διέξοδο για το λαό και τη χώρα μας με ορίζοντα το σοσιαλισμό. Μια διέξοδο που θα βασίζεται στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, με την αξιοποίηση όλων των απαραίτητων εργαλείων (στάση πληρωμών και διεθνής λογιστικός έλεγχος), στην εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και στην διάθεση των πόρων που θα εξοικονομηθούν για ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και εισοδηματική ενίσχυση των λαϊκών στρωμάτων.

Για να υπάρξει όμως μία τέτοια εναλλακτική πολιτική προοπτική είναι απαραίτητη πρώτα απ’ όλα η συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς, που ναι μεν φαίνεται σήμερα δύσκολη, είναι όμως αναγκαία όσο ποτέ, και είμαστε αισιόδοξοι ότι το ογκούμενο λαϊκό κίνημα θα την επιβάλλει.

* Μέλος της Π.Γ. της Κ.Π.Ε. του ΣΥΝ.

- δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα iskra.gr στις 5-11-2011

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

«Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;» λέγεται ότι αναφώνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στη συγκυρία της υπόθεσης Λαμπράκη.

Η απάντηση τότε ήταν: το τρίγωνο παλάτι – στρατός – αμερικανική πρεσβεία, οι πυλώνες του μετεμφυλιακού «κράτους των εθνικοφρόνων». Το ίδιο ερώτημα τίθεται προφανώς και σήμερα και η απάντηση συνίσταται και πάλι σε ένα τρίγωνο πολιτικής ανωμαλίας.

Ένα τρίγωνο νέου τύπου, που οι πλευρές του αποτελούνται από τις ονομαζόμενες «αγορές», δηλαδή το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, την Ε.Ε., και πιο συγκεκριμένα το γαλλογερμανικό διευθυντήριο, και το εγχώριο μνημονιακό μπλοκ, δηλαδή τη συμμαχία οικονομικών συμφερόντων και πολιτικής ελίτ που ανέλαβε να φέρει σε πέρας ένα αδιανόητο μέχρι πρότινος έργο κοινωνικής κατεδάφισης και νεοαποικιακής υποδούλωσηςτης χώρας.

Η δημοκρατία και πάλι στο απόσπασμα, λοιπόν, με εναρκτήριες πράξεις το μνημονίο και την υποταγή στην τρόικα. Με τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών περάσαμε όμως σε ένα άλλο, ανώτερο στάδιο αυτής της διαδικασίας, που δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθεί «λευκό πραξικόπημα» ή πραξικόπημα με κοινοβουλευτικό μανδύα. Γιατί τι άλλο είναι ο τρόπος με τον οποίο τορπιλίστηκε από τα χρηματιστήρια και τους γαλλογερμανούς ηγεμόνες της Ε.Ε. η πρόταση ΓΑΠ για δημοψήφισμα, και ταπεινώθηκε με πρωτοφανή τρόπο ο ίδιος; Σε τι διαφορετικό παραπέμπει το παρασκηνιακό όργιο που προηγήθηκε του σχηματισμού της υπαγορευμένης από τα διεθνή και εγχώρια εξωθεσμικά κέντρα ενιαίας κυβέρνησης των μνημονιακών δυνάμεων; Δεν είναι απολύτως προφανές ότι οι απαιτήσεις που εκφράζουν με τον πιο ανοιχτό τρόπο οι Μέρκελ, Σαρκοζί, Ολι Ρεν και λοιποί ταιριάζουν μόνο σε χώρες όπου και τυπικά έχει καταλυθεί κάθε έννοια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας;

Η ύπαρξη μιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, και μάλιστα συντριπτικής, πρόθυμης να στηρίξει ένα τέτοιο εξάμβλωμα δεν αίρει σε τίποτε το γεγονός ότι αυτή η δήθεν «εθνική» κυβέρνηση στερείται της στοιχειώδους δημοκρατικής νομιμοποίησης. Και όμως ετοιμάζεται να εκτελέσει αποφάσεις που θα δεσμεύουν τη χώρα για δεκαετίες και θα τη θέσουν σε μετωπική σύγκρουση με μια κοινωνία σε εξεγερτικό αναβρασμό. Η συντελούμενη ανατροπή συνιστά συνεπώς κάτι βαθύτερο από μια προσωρινού χαρακτήρα διακοπή της «δημοκρατικής ομαλότητας». Στην ουσία πρόκειται για την απαρχή μιας μετάλλαξης προς ένα «μεταδημοκρατικό» καθεστώς όπου οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες επιβιώνουν ως απλή πρόσοψη. Στόχος είναι να περάσει η διαχείριση της εξουσίας στα χέρια ενός πολιτικού προσωπικού αυτονομημένου από κάθε κομματική και κοινωνική βάση αλλά απευθείας συνδεδεμένου με τα κυρίαρχα επιχειρηματικά συμφερόντα και απόλυτα πειθήνιου στις εντολές του ευρωπαϊκού κέντρου.

Το κρίσιμο ερώτημα βέβαια είναι τι μπορούν να κάνουν άμεσα οι δυνάμεις που αντιστέκονται σ’ αυτή την εξέλιξη, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Ας μην το κρύβουμε, ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Ολες οι κουβέντες για περιορισμό της ισχύος των αγορών και έλεγχο της οικονομίας από την πολιτική θα παραμένουν κενές περιεχομένου όσο δεν προτείνουν συγκεκριμένους τρόπους αντιμετώπισης της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των πολιτικών μορφών με τις οποίες εκφράζεται. Σε ό,τι μας αφορά πιο άμεσα, αυτό σημαίνει κατ’ αρχάς αμφισβήτηση του δημόσιου χρέους και ρήξη με την ευρωζώνη και, εντέλει, με την ίδια την Ε.Ε. Για να το πούμε διαφορετικά, καμιά δημοκρατική και κοινωνικά βιώσιμη λύση δεν είναι ρεαλιστική εντός των σημερινών πλαισίων. Καμιά δημοκρατική τομή δεν μπορεί να υλοποιηθεί αν δεν φύγει η θηλιά του δημόσιου χρέους και της συμμετοχής στην ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του δανειζόμενου, που αλλάζει το συσχετισμό και επιτρέπει την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο τη διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του, και όχι επιφανειακά κουρέματα που διαιωνίζουν τη μνημονιακή λεηλασία όπως αυτά που προβλέπουν οι καταστροφικές συμφωνίες της 27ης Οκτωβρίου. Αυτό σημαίνει επίσης ανάκτηση της δυνατότητας εθνικής νομισματικής πολιτικής, σε κοινωνική κατεύθυνση, και έξοδο από το ευρώ, που δεν είναι παρά μια παγίδα φτιαγμένη στα μέτρα των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών και ειδικότερα των γερμανικών. Το τελευταίο όπλο που έχει μείνει σήμερα στο κλονιζόμενο σύστημα είναι ο φόβος που δημιουργεί σε ευρεία λαϊκά στρώματα η έξοδος από το ευρώ, η οποία παρουσιάζεται ως συντέλεια του κόσμου. Αυτό που παραλείπεται όμως είναι ότι ούτως ή άλλως η ελληνική κοινωνία καλείται να αποχαιρετήσει το φρούδο όνειρο μιας ισότιμης συμμετοχής στο κλαμπ των ισχυρών και των πλούσιων δήθεν «εταίρων». Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος, τη στιγμή που το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλονίζεται συθέμελα, μπορεί αντίθετα να αποτελέσει την αρχή μιας διαφορετικής και απελευθερωτικής πορείας για τη χώρα, αλλά και για όλη την Ευρώπη, στους αντίποδες του αντιδημοκρατικού και αντικοινωνικού τερατουργήματος που ακούει στο όνομα «Ευρωπαϊκή Ενωση».

* Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King’s College του Λονδίνου.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (13/11/2011).

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΝΟΕΜΒΡΗ 6 ΜΜ

Οι πιο ακραίες και επιθετικές ομάδες του τραπεζικού κεφαλαίου, με επικεφαλής έναν άνθρωπο των τραπεζών, έναν τραπεζίτη με «κύρος» ορίστηκαν πραξικοπηματικά, να κυβερνήσουν και να «διασώσουν» τη χώρα.Τρομοκρατημένοι από τον λαϊκό ξεσηκωμό, τον κίνδυνο ανατροπής των βάρβαρων πολιτικών τους, από την επίδρασή που θα είχε σε όλη την Ευρώπη, έτρεξαν πανικόβλητοι να ανασυγκροτήσουν το αστικό-μνημονιακό μπλοκ με την παρέμβαση ντόπιων και ξένων θεσμικών και εξωθεσμικών παραγόντων και την συνδρομή ακόμη και της ακροδεξιάς.

Η κυβέρνηση των τραπεζιτών και του κεφαλαίου είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας των μνημονιακών κομμάτων Ν.Δ. ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, του μαύρου νεοφιλελεύθερου μνημονιακού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου που ενισχύθηκε και με άλλες πρόθυμες δυνάμεις για τις ανάγκες της «ευρωπαραμονής».

Αποστολή της «προσωρινής» συγκυβέρνησης είναι, η «μόνιμη» πρόσδεση και υποταγή της χώρας, του λαού και των εργαζομένων στο άρμα των μόνιμων μνημονίων κηδεμονίας και λεηλασίας, η διασφάλιση της άμεσης και απαρέγκλιτης εφαρμογής των αποφάσεων της Συνόδου κορυφής της ΕΕ με νέα δανειακή σύμβαση και νέο πιο σκληρό Μνημόνιο φτώχειας, ανεργίας και ύφεσης.

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι άνεργοι, τα λαϊκά στρώματα δεν εγκλωβίζονται από τις «κραυγές σωτηρίας», δεν δίνουν καμία ψήφος εμπιστοσύνης, καμία περίοδο «χάριτος» στη μαύρη συγκυβέρνηση των μνημονίων. Δεν εφησυχάζουν, συνεχίζουν και κλιμακώνουν τους αγώνες τους για να ακυρώσουν τους καταστροφικούς σχεδιασμούς και τις κατεδαφιστικές μνημονιακές πολιτικές τους.

Κατεβαίνουμε στους δρόμους και στις πλατείες, κλιμακώνουμε τις κινητοποιήσεις μας, τις καταλήψεις, τις απεργίες, τις αντιστάσεις μας ενάντια στα χαράτσια για να ανατρέψουμε αυτούς και τις πολιτικές τους.

Όλοι στη συγκέντρωση την ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΝΟΕΜΒΡΗ στις 6 μμ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ κατά της ψήφου εμπιστοσύνης της μαύρης συγκυβέρνησης των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και του κεφαλαίου.

Συνεχίζουμε Ή ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ

Να ανατρέψουμε την συγκυβέρνηση των τραπεζιτών και των νέων μνημονίων

Ρήξη με το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

ΣΥΝΤΑΓΜΑ (Οθωνος & Αμαλίας) ΔΕΥΤΕΡΑ 14/11, 6μμ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

«ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ»
Επιτροπή σωματείων, κινήσεων, συνελεύσεων

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σκηνές επιβεβαίωσης της μεγάλης  εργοδοτικής αυθαιρεσίας που κυριαρχεί στον ιδιωτικό τομέα εξελίχθηκαν σήμερα το μεσημέρι, έξω από την επιχείρηση  Π. Γεωργίου-Εμπορία και Διανομή βιβλίων , στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Χ. Πίψου 3.

Ο εργοδότης και ο οικονομικός διευθυντής της επιχείρησης, κατέθεσαν μήνυση ενάντια σε μέλη της διοίκησης του σωματείου Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης, που πήγαν στην επιχείρηση , με σκοπό να ενημερώσουν τους εργαζόμενους για σοβαρά εργασιακά τους προβλήματα. Το επιχείρημα του εργοδότη ήταν ότι το σωματείο παρενόχλησε τους εργαζόμενους και  παραβίασε το επιχειρησιακό άσυλο ( στις μέρες μας η Διαμαντοπούλου καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο και αναδεικνύεται το επιχειρησιακό άσυλο !!).Έτσι  οδηγήθηκαν  στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής, 11 συνδικαλιστές, μέλη του σωματείου και του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά και η αναπληρώτρια γραμμ. του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και μέλος της Γραμματείας της Αυτόνομης Παρέμβασης.

Η γραμματεία της Αυτόνομης Παρέμβασης καταγγέλλει την επιχείρηση Π. Γεωργίου, η οποία το προηγούμενο διάστημα, ασκώντας  αφόρητες πιέσεις στους εργαζόμενους μετέτρεψε τις συμβάσεις εργασίας τους, από πλήρους απασχόλησης σε μερική, αξιοποιώντας όλο το νομοθετικό οπλοστάσιο που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τις εντολές της τρόικας και της εργοδοσίας νομοθέτησε. Δεν σταμάτησε όμως εκεί: Σήμερα 13/11/2011 κάλεσε τους εργαζόμενους- και με πρόσχημα την κρίση και την απειλή της πτώχευσης- επιχειρεί να τους εξαναγκάσει να απεμπολήσουν όλα τα εργασιακά τους δικαιώματα , με συνέχιση της μερικής απασχόλησης, μη πληρωμή των δεδουλευμένων τους, μη εφαρμόζοντας την εργατική και ασφαλιστική νομοθεσία.

Η γραμματεία της Αυτόνομης Παρέμβασης απαιτεί από την κυβέρνηση να πάρει άμεσα μέτρα για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του νόμου 1264/82 , που ρητά ορίζουν ότι η συνδικαλιστική δράση είναι νόμιμη και μέχρι τώρα  τουλάχιστον ,προστατεύεται από το Σύνταγμα της χώρας μας.

Η γραμματεία της Α.Π. καλεί τους εργαζόμενους να  εντείνουν τον αγώνα τους , για να σταματήσει η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, για να περάσει η Δημοκρατία στις επιχειρήσεις και τα εργοστάσια, ιδιαίτερα σήμερα, που το μαύρο μέτωπο ενάντια στους εργαζόμενους και τον λαό μας συγκροτήθηκε και επίσημα πια, με τον σχηματισμό κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τη ουσιαστική στήριξη των τραπεζιτών και της εργοδοσίας.

13-11-2011

Η επιλογή του σφαγείου Ε.Ε. – ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Μονόδρομος υπήρξε για την υπαλληλική κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου και την «αγία κατεστημένη οικογένεια» των ηγεσιών ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ – Ν.Δ. Όλη η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη από ανατιναγμένους μονόδρομους.

Η Ελλάδα είχε και έχει εναλλακτική προοδευτική επιλογή. Να διεκδικήσει, έστω και τώρα, την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, χωρίς όρους και με στόχο μια νέα ρύθμιση που θα συμπεριλαμβάνει διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους, τη μείωση των επιτοκίων του υπολοίπου, μια ικανή περίοδο χάριτος και τη διεύρυνση του χρόνου αποπληρωμής του. Ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος ούτε υπόλογος για το χρέος, από το οποίο επωφελήθηκε και συνεχίζει να επωφελείται το κεφάλαιο και ειδικότερα μια χρηματιστική ολιγαρχία. Η επαναδιαπραγμάτευση – ρύθμιση είναι επομένως το ελάχιστο που μπορεί να επισυμβεί για να αποδοθεί στοιχειώδης δικαιοσύνη, αλλά και μια πράξη ρεαλισμού, αφού η αποπληρωμή του σημερινού χρέους  προϋποθέτει την εξόντωση του ελληνικού λαού.

Το αίτημα διαπραγμάτευση-ρύθμιση του χρέους δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα, που σήμερα είναι ακραία περίπτωση. Αφορά, σχεδόν, όλο τον πλανήτη και ειδικότερα στην Ευρώπη, που αντιμετωπίζει μια μείζονα κρίση χρέους. Επομένως, γύρω από το αίτημα διαπραγμάτευση-ρύθμιση του χρέους σε παγκόσμια και ευρωπαϊκή βάση, θα μπορούσαν να διαμορφωθούν ισχυρότατες συμμαχίες της χώρας μας. Η Ελλάδα θα μπορούσε αυτή την ώρα, από μισο-αποικία, μπανανία και προτεκτοράτο, να πρωταγωνιστήσει σε ένα παγκόσμιο και ευρωπαϊκό ελπιδοφόρο κίνημα ενάντια στην καταλήστευση των λαών από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Η διεκδίκηση μιας επαναδιαπραγμάτευσης-ρύθμισης του ελληνικού χρέους με τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε συνδέεται με μια συνολικότερη προοδευτική αλλαγή και δεν είναι μια ανθόσπαρτη επιλογή. Είναι μια επιλογή σύγκρουσης με ισχυρότατες παγκόσμιες κατεστημένες δυνάμεις. Βρίσκεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τους μηχανισμούς της ΟΝΕ και της Ε.Ε. και μπορεί αν δεν ευοδωθεί να οδηγήσει σε δύσκολες ατραπούς. Αυτός ο δύσκολος, όμως, δρόμος δεν είναι καθόλου δυσκολότερος από την επιλογή του ΔΝΤ και σε κάθε περίπτωση είναι ένας δρόμος με ελπιδοφόρο προοδευτικό ορίζοντα.

Αυτή την ώρα, η αριστερά οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της με την αναγέννηση, ανασυγκρότηση και συμπαράταξή της και ο ελληνικός λαός τις δικές του. Σε τελευταία ανάλυση, η λύση του δράματος μπορεί να δοθεί σήμερα μόνο από μια ανασυγκροτημένη συμπαραταγμένη αριστερά, με πολύ μεγάλες ενωτικές λαϊκές, ταξικές κινητοποιήσεις και την καθολική εξέγερση του ελληνικού λαού. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα!

* Ο Π. Λαφαζάνης είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, μέλος της Π.Γ. και υπεύθυνος Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΣΥΝ.

Συνέντευξη στον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΖΑΓΑΡΑ

Έναν περίπου μήνα πριν το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ μιλήσαμε με τον Αλέκο Καλύβη, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για τα ζητήματα της συγκυρίας, τον ρόλο της Ε.Ε. και της αριστεράς. Ο Αλ. Καλύβης προειδοποιεί ότι η κρίση μπορεί να κατεδαφίσει την κοινωνία και την αριστερά, μπορεί όμως, όπως λέει, να λειτουργήσει και αποδιοργανωτικά για τον καπιταλισμό. Παράλληλα επισημαίνει ότι ο ΣΥΝ δεν μπορεί να αντιμετωπίζει με όρους παρελθόντος και δογματικά το ζήτημα της Ε.Ε. και συμπληρώνει πως μπορεί η χώρα να διεκδικήσει τη δανειοδότησή της κατά το πρότυπο δανεισμού των τραπεζών από την ΕΚΤ. Σχολιάζοντας τις διεργασίες στο εσωτερικό του ΣΥΝ λέει ότι δεν είναι αρνητικό που υπάρχουν διαφορετικές απόψεις που διεκδικούν την ηγεμονία στο κόμμα, ενώ δικαιολογεί την απόφαση της Αυτόνομης Παρέμβασης στο προεδρείο της ΓΣΕΕ, λέγοντας πως “οι παρατάξεις λειτουργούν με όρους κινήματος και όχι με λογικές τι συμφέρει το κόμμα”. Την ίδια στιγμή προειδοποιεί πως αν η ΓΣΕΕ συνεχίσει και στο ασφαλιστικό να έχει την ίδια στάση “τότε οι συνδικαλιστές μας θα επανεκτιμήσουν την κατάσταση”.

* Τι περιμένετε από το συνέδριο του ΣΥΝ;

Να αποκτήσει το κόμμα την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επάρκεια και την ικανότητα συσπείρωσης, ώστε η επόμενη δεκαετία να γίνει η δεκαετία άνθησης της ριζοσπαστικής αριστεράς, των μεγάλων κινημάτων και των ριζικών αλλαγών στην πορεία προς τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Η κρίση μπορεί να κατεδαφίσει την κοινωνία και την αριστερά ή μπορεί αντίθετα να λειτουργήσει αποδιοργανωτικά για τον καπιταλισμό. Μπορούμε να εργαστούμε για το πιο αισιόδοξο σενάριο.

* Καταθέσατε πρόταση για αναβολή του συνεδρίου λόγω της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας. Επιμένετε σε αυτή την πρόταση;

Η πρόταση αυτή θα είχε νόημα αν ομόφωνα η ηγεσία του κόμματος αποφάσιζε ότι μπροστά στις έκτακτες συνθήκες που διαμορφώνει η ένταξη στον μηχανισμό Ε.Ε.-ΔΝΤ και η άγρια επίθεση στο ασφαλιστικό και στα εργατικά δικαιώματα, είναι απαραίτητο όλο το κόμμα να στρατευτεί απερίσπαστα στη μάχη κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Παράλληλα η απόφαση αυτή συνοδευόταν με ένα πλαίσιο συμφωνίας επί των στόχων και του πολιτικού σχεδίου δράσης.

* Πιστεύετε ότι μπορούν να γεφυρωθούν οι διαφορές στο εσωτερικό του “Αριστερού Ρεύματος”; Θα εκφραστεί με δυο λίστες στο συνέδριο;

Το “Αριστερό Ρεύμα” παρά τις αδυναμίες του αποτέλεσε τον στυλοβάτη του κόμματος και τον μοχλό της αριστερής στροφής του. Φυσικά ουδέποτε λειτούργησε ως κλειστός μηχανισμός, αλλά με όρους κόμματος. Σήμερα, πολύ περισσότερο από το παρελθόν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις οι οποίες διεκδικούν την ηγεμονία στο κόμμα και αυτό δεν είναι αρνητικό. Η συμβολή των 30 συντρόφων με τις πέντε εκδοχές συνίσταται στο ότι κάνουν μια προσπάθεια ιδεολογικής, αξιακής και με στρατηγικό ορίζοντα αναθεμελίωσης του κόμματος, δίνοντας μεγαλύτερο βάθος στην αριστερή στροφή του, ώστε να ενισχύσει τις ταξικές αναφορές και την πολιτική αποτελεσματικότητά του.

Ευχής έργο είναι να δημιουργηθούν νέες συνθέσεις και γενικά οι όροι για έναν κοινό βηματισμό, με στόχο την ενδυνάμωση του κόμματος.

* Υπήρχαν προτάσεις από το εσωτερικό του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ για μη συμμετοχή της Αυτόνομης Παρέμβασης στο προεδρείο της ΓΣΣΕ. Εσείς αντιταχθήκατε σε αυτές, γιατί;

Ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να έχουν άποψη αλλά δεν παραβιάζουν την αυτονομία των παρατάξεών μας μέσα στα συνδικάτα. Οι παρατάξεις λειτουργούν με όρους κινήματος και όχι με λογικές τι συμφέρει το κόμμα. Η Αυτόνομη Παρέμβαση κινήθηκε με βάση την απόφαση της Πανελλαδικής συνδιάσκεψής της. Συμμετέχει σε λειτουργικά προεδρεία μη συνεργασίας, με βάση τη θέση που της αναλογεί σύμφωνα με τον συσχετισμό δυνάμεων και τίποτε άλλο. Συνεχίζει να παλεύει για την ανάπτυξη αγώνων και από τα πάνω και από τα κάτω, αποκαλύπτει και καταγγέλλει τον κυβερνητικό συνδικαλισμό και αγωνίζεται για την δραστική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων. Η επιδίωξή της είναι να απαξιώσει τον συμβιβασμένο συνδικαλισμό αλλά όχι τον εργατικό θεσμό που είναι το συνδικάτο. Δεν πρέπει να πεταχτεί και το παιδί μαζί με τα νερά. Αν, φυσικά η ηγεσία της ΓΣΕΕ συνεχίσει και στο ασφαλιστικό, που θα είναι η μητέρα των μαχών, την ίδια στάση τότε οι συνδικαλιστές μας θα επανεκτιμήσουν την κατάσταση.

* Πώς βλέπετε τις σχέσεις του ΣΥΝ με τον ΣΥΡΙΖΑ, την επομένη του συνεδρίου;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει μια στρατηγικής σημασίας επιλογή και θα έχει στο μέλλον πολύ σημαντικό ρόλο εφόσον εξασφαλιστούν: η πιο ουσιώδης πολιτική λειτουργία, η κοινωνική γείωση, ένα πνεύμα ενότητας και αλληλεγγύης, και μια διαρκής εξωστρεφής δράση.

Ο ΣΥΝ πρέπει να λειτουργήσει ως η ραχοκοκαλιά και η ενωτική ψυχή του εγχειρήματος,, σεβόμενος τον ρόλο των άλλων δυνάμεων, προωθώντας τις αποφάσεις της συνδιάσκεψης με την καθαρή θέση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα αλλά μια πλατιά πολιτική συμμαχία, που δεν χρειάζεται ομαδοποιήσεις και άγονους ανταγωνισμούς.

* Πιστεύετε ότι η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη αποτελεί λύση; Μπορεί και πρέπει να είναι κύρια αιχμή στις προτάσεις της αριστεράς;

Όχι. Δεν θέτουμε ζήτημα εξόδου από τη Ευρωζώνη με όρους μάλιστα εθνικής καπιταλιστικής ανασυγκρότησης. Εμείς υπογραμμίζουμε την αδυναμία μεταρρυθμιστικού μετασχηματισμού της Ε.Ε., τον βαθιά συντηρητικό χαραχτήρα της πολιτικής ενοποίησης αν αυτή προκύψει υπό το βάρος των σημερινών πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών και των θεσμοποιημένων νεοφιλελεύθερων πολιτικών και τα εξαιρετικά ασφυκτικά όρια που έχουν διαμορφωθεί που δεν ανέχονται ακόμη και ανώδυνες αλλαγές. Αυτή η κατάσταση απαιτεί ρήξεις και ανατροπές σε ευρωπαϊκό επίπεδο και θέτει το στρατηγικό δίλημμα του μέσα ή έξω που θα απαντηθεί στο μέλλον στην περίπτωση που μια χώρα ή ομάδα χωρών επιλέξουν την προοδευτική και σοσιαλιστική προοπτική. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το κόμμα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει με όρους προηγούμενων δεκαετιών και δογματικά μια εξέλιξη μεγάλης οπισθοδρόμησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο και μια Ε.Ε. που σήμερα έχει ξεπεράσει ακόμη και τις ΗΠΑ σε έναν ακραίο νεοφιλελεύθερο ρόλο.

* Ποια πρέπει να είναι η απάντηση της αριστεράς στον “μονόδρομο” του μηχανισμού στήριξης με τη συμμετοχή και του ΔΝΤ;

Η αριστερά δεν μπορεί να έχει πρόταση μιας άλλης διαχείρισης του χρέους εντός του σημερινού πλαισίου, αλλά να εντάσσει τις προτάσεις της σε ένα σχέδιο ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού. Το κύριο βάρος πρέπει να δοθεί στην αποκάλυψη : των ευθυνών του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού όσο και του ταξικού χαρακτήρα του δημόσιου χρέους το οποίο έχει διογκωθεί για να εξυπηρετηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου, για να διορθωθούν οι ισολογισμοί των τραπεζών και για να υλοποιηθούν επιλογές που καταχρέωσαν όλους τους Έλληνες πολίτες όπως ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Κύριο ζήτημα για την αριστερά πρέπει να είναι η παραγωγική ανόρθωση της χώρας με ένα ριζικά διαφορετικό πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Για να στηριχτεί αυτός ο στόχος απαιτούνται νέοι πόροι από τη φορολογία του κεφαλαίου και της μεγάλης περιουσίας, την δραστική, μείωση των στρατιωτικών δαπανών και από μια αναπτυξιακή δυναμική που θα στηρίζει την εργασία και τα εισοδήματα, θα περνά στο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο το πιστωτικό σύστημα και τις στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις. Στο θέμα του χρέους υπό τις πιο πάνω προϋποθέσεις και σε συνδυασμό με την απαίτηση να καταργηθεί το σύμφωνο σταθερότητας, μπορούμε να διεκδικήσουμε τη δανειοδότησή της χώρας κατά το πρότυπο δανεισμού των τραπεζών από την Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και σε περίπτωση άρνησης να απαιτήσουμε την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό ή και σε εθνικό επίπεδο. Για να γίνουν όμως αυτά χρειάζεται η ανάπτυξη ενός σαρωτικού κινήματος με χαρακτηριστικά εξέγερσης και η αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού με τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας.

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 25-4-2010

Το ΔΝΤ χρηματοδοτείται από τα κράτη-μέλη του οργανισμού (186 το 2009, με τελευταίο μέλος το Κόσσοβο) ανάλογα με το μερίδιο που υπολογίζεται ότι έχουν στη παγκόσμια οικονομία (quotas). Με βάση το ποσοστό χρηματοδότησης, κάθε κράτος έχει και το αντίστοιχο μερίδιο σε ψήφους.² Για την Ελλάδα αντιστοιχεί το 0,38% του συνολικού προϋπολογισμού του ΔΝΤ (περίπου 1 δισ. ευρώ), για την Ε.Ε. συνολικά περίπου το 30%, για τις ΗΠΑ το 17,09%, ενώ η Κίνα έχει το 3,72%. Βάσει των συμφωνιών που διέπουν το ΔΝΤ, κάθε χώρα μπορεί να δανειστεί ετησίως το 200% των ποσών που συνεισφέρει και 600% συνολικά — σε εξαιρετικές περιπτώσεις αυτό μπορεί να παραβιαστεί, όπως στην περίοδο της παγκόσμιας κρίσης που διανύουμε (όπου η αναλογία έχει διαμορφωθεί μέχρις στιγμής στο 1 προς 10).

Με την κατάρρευση αυτού του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών τη δεκαετία του 1970, το ΔΝΤ έμεινε σχεδόν χωρίς σκοπό. Ο ρόλος του ΔΝΤ έγινε ξανά σημαντικός τη δεκαετία του 1980, όταν κατέστη ο βασικός διεθνής φορέας για την αντιμετώπιση της κρίσης του εξωτερικού χρέους (1982: ο χρόνος εμπλοκής του ΔΝΤ στο Μεξικό).

Το ΔΝΤ δανείζει μέσω διαφόρων τυποποιημένων προγραμμάτων, εφόσον εκδηλωθεί το ενδιαφέρον από την υποψήφια χώρα. Το πιο διαδεδομένο πρόγραμμα είναι οι Συμφωνίες Υποστήριξης (Stand-By Arrangements). Έχει διάρκεια συνήθως ενός ή δύο χρόνων, αλλά μπορεί να επεκταθεί και σε τρία χρόνια, ενώ η αποπληρωμή γίνεται σε διάστημα τριών έως πέντε χρόνων. Με χαμηλά επιτόκια (τρέχοντα γύρω στο 1,5%, συν όποιο πριμ συμφωνηθεί έως 2%). Το σημαντικό χαρακτηριστικό είναι ότι η εκταμίευση του δανείου γίνεται τμηματικά υπό τον όρο (conditionality) ότι επιτυγχάνονται οι οικονομικοί στόχοι που έχουν συμφωνηθεί με βάση τις τακτικές εκθέσεις (τρίμηνες ή εξάμηνες) από ειδικό κλιμάκιο το οποίο εδρεύει στη χώρα η οποία δανείζεται.

Η ισχύς του ΔΝΤ στην επιβολή πολιτικών

Η ισχύς του ΔΝΤ προέρχεται από τον άμεσο και έμμεσο έλεγχο των οικονομιών των κρατών στα οποία εμπλέκεται, ώστε να συνεχίσει να εκταμιεύει κανονικά τα δάνεια τα οποία έχουν συμφωνηθεί.

Επιπρόσθετα αποτελεί για το χρηματοπιστωτικό σύστημα ένα κέντρο συλλογής και παροχής πληροφοριών, γεγονός το οποίο δίνει τη δυνατότητα να παράγει σήματα προς τις αγορές χρήματος για το αν μια χώρα ακολουθεί ορθές ή όχι πολιτικές. Παρέχοντας βραχυπρόθεσμη ρευστότητα, το ΔΝΤ εγγυάται, μέσω των οικονομικών προγραμμάτων που συμφωνούνται, την επιστροφή της χώρας στις αγορές χρήματος. Μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός συντονιστή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και των πολιτικών που ασκούνται, παρέχοντας κατάλληλες τεχνικές συμβουλές για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που «απαιτούνται». Τα προηγούμενα του δίνουν τη δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών μεσολάβησης των αγορών χρήματος με μια χώρα. Αναδεικνύεται δηλαδή σε ένα σημαντικό διεθνή θεσμό επιτήρησης των οικονομικών πολιτικών, ο οποίος έχει μια σχετική ισχύ να επιβάλλει, κάτω από κατάλληλες συνθήκες, την πειθάρχηση των οικονομιών των χωρών σε ένα υπόδειγμα.

Ωστόσο, αυτή η ισχύς εκδηλώνεται άμεσα όταν μια χώρα προσφύγει στο ΔΝΤ. Επομένως, το ερώτημα «ποιος επιβάλλει τις πολιτικές που τυπικά συμφωνούνται με το ΔΝΤ» γίνεται εύλογο, ειδικά αν σκεφτούμε ότι οι «παρτιζάνοι» των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων γνωρίζουν ότι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση πολλές φορές αδυνατεί να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.³ Με άλλα λόγια, η παρουσία του ΔΝΤ επιτρέπει στους ιθύνοντες να κάνουν ό,τι θα εύχονταν να κάνουν αλλά όμως είναι ανίσχυροι: μπορείς εύκολα να απορρίψεις την κυβέρνηση της χώρας σου αλλά δεν μπορείς το ίδιο εύκολα να απορρίψεις το ΔΝΤ, εφόσον η θέση του στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα θέτει ως πιθανό διακύβευμα τη διεθνή απομόνωση της χώρας. Πρέπει να εκτιμήσουμε το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ακολουθεί και αναγγέλλει πολιτικές τύπου ΔΝΤ χωρίς να έχει προσφύγει σε αυτό.

Τα αποτελέσματα των οικονομικών πολιτικών του ΔΝΤ

Οι παρεμβάσεις του ΔΝΤ τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν υποστεί κριτική όχι μόνο για την κοινωνικά άδικη στόχευση προς τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους ως υπευθύνων να πληρώσουν την οικοδόμηση εμπιστοσύνης των αγορών στην αποπληρωμή του χρέους, αλλά επίσης και ως «αποτυχημένες» σε σχέση με την αποτελεσματικότητά που έχουν. Θυμίζουμε ότι η παρέμβαση του ΔΝΤ στην κρίση της Ασίας το 1997 συνέβαλε ώστε να μετατραπεί η κρίση σε παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση· και σημειώνουμε ότι η Μαλαισία, η οποία δεν αποδέχτηκε τη βοήθεια του ΔΝΤ ακολουθώντας κάποιες ανορθόδοξες για το ΔΝΤ οικονομικές πολιτικές, ήταν η πρώτη χώρα που ξεπέρασε την κρίση.

Στις πολιτικές του ΔΝΤ που συμφώνησε η κυβέρνηση της Αργεντινής το διάστημα 1998-2001 οφείλεται η κατάρρευση της οικονομίας της (μείωση 22% του ΑΕΠ μεταξύ 1998-2002), ενώ οι ανορθόδοξες πολιτικές (με αρκετά ισχυρή τη στήριξη, το πρώτο διάστημα, της εσωτερικής ζήτησης με παράλληλη αδιαφορία για τον πληθωρισμό) μετά το 2002 οδήγησαν σε αξιοσημείωτη βελτίωση της οικονομίας της Αργεντινής.

Με δεδομένο ότι οι προβλέψεις του ΔΝΤ παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση πολιτικών και στη στάση των αγορών χρήματος, άξια προσοχής είναι η πολύ σημαντική και συστηματική υποεκτίμηση της ύφεσης που προκαλούν οι οικονομικές πολιτικές λιτότητας που προωθεί (ειδικά αν η χώρα ακολουθεί τις συμβουλές του). Για παράδειγμα, στην Αργεντινή από το 1999 έως το 2001 που ακολουθούνταν οι πολιτικές του, το ΔΝΤ προέβλεπε ρυθμούς μεγέθυνσης 1,5, 3,7, και 2,6 για κάθε έτος ενώ οι πραγματικοί ρυθμοί αποδείχθηκαν -0,8, -4,4, -10,9 αντίστοιχα. Τα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση και την αλλαγή οικονομικής πολιτικής σε ανορθόδοξη και μη επιθυμητή, οι προβλέψεις ήταν αντίστροφα υποεκτιμημένες: για το 2002 προβλεπόταν 1, έναντι πραγματικού ρυθμού 8,8.

Λετονία: πτώση 18% σε ένα χρόνο

Κλείνοντας, θα περιοριστούμε να εξετάσουμε πιο αναλυτικά την περίπτωση της Λετονίας. Η παρέμβαση του ΔΝΤ στη χώρα συνδέεται με μια πτώση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 18% σε ένα χρόνο. Από μόνο του το μέγεθος συνιστά μέγιστη πολιτική αποτυχία, χωρίς να αναφέρουμε την αύξηση της ανεργίας από 6,2% το 2007 σε 22% τον Δεκέμβρη του 2009, επειδή πρόκειται για από τις μεγαλύτερες μειώσεις στη σύγχρονη ιστορία. Τα αποτελέσματα αυτά προήλθαν από τον στόχο μείωσης του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού από 8 σε 3% μέχρι το 2012 σε συνθήκες κρίσης, και σε αυτήν την περίπτωση η αρχική υποεκτίμηση των αποτελεσμάτων συμπληρώθηκε με μια «στερνή γνώση». Στα μέτρα που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνονταν μειώσεις μισθών κατά 20% και συντάξεων κατά 10%. Απολύθηκαν 6.000 δημόσιοι υπάλληλοι (υπολογίζεται ότι σωρευτικά θα χάσει τη δουλειά του ένα ποσοστό δημοσίων υπαλλήλων γύρω στο 20-30%). Επίσης, η συμφωνία περιελάμβανε κλείσιμο σχολείων, απολύσεις δασκάλων και κλείσιμο νοσοκομείων ώστε να μειωθούν οι δαπάνες. Όπως παραδέχεται και το ΔΝΤ στην τελευταία του έκθεση, «οι αποταμιεύσεις προέρχονται από πτώση της ποιότητας ή της έκτασης παροχής δημόσιων υπηρεσιών» (2010/03, IMF Country Report No. 10/65: 6).

Αυτές οι πολιτικές προφανώς, όπως παραδέχεται και το ΔΝΤ, έχουν μειώσει την εσωτερική ζήτηση και την καταναλωτική δαπάνη, οι τράπεζες συνεχίζουν να συστέλλουν την πίστη και οι προοπτικές μεγέθυνσης εξαρτώνται από την ανάκαμψη τη παγκόσμιας ζήτησης που θα «τραβήξει» κάποιον εξαγωγικό τομέα της οικονομίας.

Με βάση τα προηγούμενα προβάλλει εύλογος –παρά τις συμβουλές της Παγκόσμιας Τράπεζας– ο έπαινος του ΔΝΤ στις προσπάθειες της κυβέρνησης να μην επεκτείνει τα προγράμματα ενάντια στη φτώχεια που αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς μετά την κρίση (2010/03, IMF Country Report No. 10/65 :14-5).

Στην ελληνική αντιπροσωπεία, που θα αποτελούν οι Γ. Ζανιά, Π. Τσακλόγλου και Η. Μόσιαλος, δεν θα συμμετάσχει, τουλάχιστον μέχρι πριν το κρίσιμο Ecofin στις 15 Μαΐου, ο υπουργός Εργασίας, Αν. Λοβέρδος, ο οποίος σημειωτέον δεν εκαλείτο και στις τακτικές συσκέψεις στο Μ. Μαξίμου όλο αυτό τον καιρό υπό τον πρωθυπουργό. Μόνο την περασμένη Τετάρτη κλήθηκε ο υπουργός Εργασίας και συμμετείχε σε σύσκεψη ενόψει του Υπουργικού Συμβουλίου της Πέμπτης.

Σύμφωνα με πληροφορίες της “Αυγής της Κυριακής”, το νομοσχέδιο για την ασφάλιση θα περιλαμβάνει κρίσιμες ανατροπές και στον χώρο της Υγείας, ώστε να εξυπηρετείται αποτελεσματικότερα ο στόχος της κατακόρυφης μείωσης των δαπανών. Το νομοσχέδιο πρέπει να εγκριθεί από το Ecofin στις 15-16 Μαΐου και αμέσως μετά θα προωθηθεί για ψήφιση στη Βουλή.

Η τρόικα της επιτήρησης πιέζει για μείωση των κρατικών δαπανών για τις συντάξεις από 4,8% του ΑΕΠ στο 2,4%, με τον υπουργό Εργασίας να αναζητεί φόρμουλα, διατήρησης ονομαστικά του 4,8% με συνυπολογισμό του ΕΚΑΣ. Αν τελικώς γίνει δεκτή η φόρμουλα η κρατική επιχορήγηση, θα μειωθεί περίπου κατά 0,5%. Το πιθανότερο είναι να αποτελεί φόρμουλα διαπραγμάτευσης ώστε η κρατική επιχορήγηση να μειωθεί κατά 1%.

Επώδυνη προσαρμογή μέσα σε δύο χρόνια

Σύμφωνα με τις υποδείξεις των Ευρωπαίων επιτηρητών, θα πρέπει να υπάρξουν ριζικές και επώδυνες μεταβολές στις συντάξεις από σήμερα, ενώ όλες οι επίμαχες και οδυνηρές αλλαγές επισπεύδονται και θα ολοκληρωθούν μέσα στην επόμενη διετία. Δηλαδή η νέα “μεταρρύθμιση” θα τρέξει στο σύνολό της από το 2013.

Συγκεκριμένα, οι κατώτατες συντάξεις που χορηγούνται μετά από 15 χρόνια εργασίας θα μειωθούν στο 50%, καθώς θα έχουν προνοιακό πλέον χαρακτήρα και θα αντιστοιχούν σε 360 ευρώ. Επίσης συζητείται να μειωθούν δραστικά οι συντάξεις των αποστράτων από τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, εκτός και αν αυτοί, αντί της εξόδου σε ηλικία 52 ετών, μετατεθούν σε άλλη υπηρεσία του δημόσιου τομέα. “Μαχαίρι” μπαίνει και στις συντάξεις των ήδη συνταξιούχων των ειδικών ταμείων (ΔΕΚΟ, Τράπεζες) που λαμβάνουν ποσοστό αναπλήρωσης 120% του τελευταίου μισθού τους, καθώς θα εκπέσουν τουλάχιστον στο 90% (70% κύρια και 20% επικουρική), όπως προβλέπει ο Νόμος Ρέππα.

Επίσης θα περικοπούν σε μεγάλο βαθμό οι συντάξεις που λαμβάνουν οι κόρες των αξιωματικών, ενώ οι συντάξεις που λαμβάνουν οι αλλοδαπές σύζυγοι συνταξιούχων (υπολογίζονται σήμερα σε αρκετές χιλιάδες) θα καταβάλλονται μετά από 5 χρόνια συμβίωσης και όχι σε 18 μήνες όπως συμβαίνει σήμερα. Τέλος, πενταετία εργασίας στη χώρα μας θα προβλέπεται και για τη συνταξιοδότηση αλλοδαπών στις χώρες καταγωγής τους, από 2 χρόνια που προβλέπεται σήμερα.

Στο ΕΣΥ οι υπηρεσίες υγείας του ΙΚΑ

Στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο θα προβλέπεται οι υπηρεσίες του ΙΚΑ (ιατρεία και νοσοκομεία) να ενταχθούν στο ΕΣΥ ώστε να αποτελέσουν πρόπλασμα για την περίφημη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Παραμένει αδιευκρίνιστο, αν οι δομές Υγείας του ΙΚΑ θα εξυπηρετούν εφεξής και τους ασφαλισμένους σε άλλα ταμεία, εξέλιξη που, αν δεν συνοδευτεί από γενναία κρατική επιχορήγηση και σχεδιασμό, μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω υποβάθμιση του επιπέδου των υπηρεσιών Υγείας του ΙΚΑ. Αδιευκρίνιστο επίσης παραμένει το εργασιακό καθεστώς των γιατρών και των άλλων εργαζομένων στα ιατρεία και τα νοσοκομεία του ΙΚΑ. Θα διατηρηθεί το καθεστώς “διπλής” απασχόλησης, στο ΕΣΥ το πρωί και με ιδιωτικά ιατρεία το απόγευμα; Ή θα εξισωθούν οι απολαβές τους με αυτές του προσωπικού του ΕΣΥ, εξέλιξη που προϋποθέτει ξανά γενναία αύξηση της κρατικής επιχορήγησης;

Προβληματισμός επικρατεί για την αποτελεσματικότητα στη διαχείριση των νοσοκομείων, στόχος που είχε αποτελέσει κεντρικό επιχείρημα της κυβέρνησης για τις ανατροπές στο Σύστημα Υγείας. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, τα στοιχεία διαχείρισης του ΕΣΥ το δίμηνο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου έδειξαν εκτόξευση των δαπανών κατά 500 εκ. ευρώ σε σχέση με τους ίδιους μήνες του 2009, λόγω της κατακόρυφης ανόδου των φαρμακευτικών δαπανών και των προμηθειών. Η εξέλιξη αυτή είναι πιθανόν να συμπαρασύρει σε εκ των υστέρων αιματηρές περικοπές στον χώρο της Υγείας φέτος. Οι αποφάσεις αναμένεται να ληφθούν τον Σεπτέμβριο, όταν θα γίνει το κρίσιμο “τσεκ απ” για το Πρόγραμμα Σταθερότητας από την τρόικα της επιτήρησης. Ακόμα και κυβερνητικοί παράγοντες καταλογίζουν ευθύνες στο επιτελείο του υπουργείου Υγείας ότι με τις επιλογές του (και μάλιστα με καθυστέρηση πολλών μηνών) για τις διοικήσεις των νοσοκομείων δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την εκτόξευση των δαπανών.

* Οι ιδεολογικές διαφορές στο Αριστερό Ρεύμα είναι τόσο μεγάλες θα οδηγήσουν σε διάσπαση την πλειοψηφία του κόμματος;

Η οικονομική κρίση, που έχει φέρει τα πάνω κάτω, μας υποχρεώνει να ξαναδούμε πολλά πράγματα και να δώσουμε νέες απαντήσεις. Αυτή την έννοια έχει η πρωτοβουλία 30 μελών της ΚΠΕ που ανήκουμε στο Αριστερό Ρεύμα. Η κατάθεση γόνιμων ριζοσπαστικών προβληματισμών δεν είναι διασπαστική αλλά ανασυνθετική, ενωτική και προωθητική πρωτοβουλία. Θέτουμε για συζήτηση στον προσυνεδριακό διάλογο προβληματισμούς μας για την Ε.Ε., το έκτακτο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, τη συμπαράταξη της αριστεράς, την ενίσχυση των κοινωνικών αναφορών του ΣΥΝ στα λαϊκά στρώματα και της ιδεολογικής ταυτότητάς του ως κόμματος του σύγχρονου μαρξισμού, με στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, την αναζωογόνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Επιβεβαιώνουμε, έτσι, ότι το Αριστερό Ρεύμα δεν είναι μηχανισμός διαχείρισης του κόμματος, αλλά ιδεολογικό ρεύμα, που από τα σπλάχνα του συνεχίζουν να πηγάζουν ουσιαστικές συμβολές για μία πιο αριστερή, ριζοσπαστική κινηματική ταυτότητα του ΣΥΝ.

* Έχοντας την εμπειρία από τον τρόπο που λειτουργεί ο ΣΥΝ όλα αυτά τα χρόνια, μπορεί να πορευτεί με διασπασμένη την πλειοψηφία;

Όπως σας είπα, νέοι ριζοσπαστικοί προβληματισμοί, όταν ανταποκρίνονται σε έκτακτες και πρωτοφανείς συνθήκες, συνήθως ανοίγουν ενωτικούς δρόμους δεν αποδυναμώνουν αλλά διευρύνουν πλειοψηφίες. Επιδιώκουμε να συνδιαμορφώσουμε ως αποτέλεσμα προωθητικής σύνθεσης μια συνεδριακή πολιτική απόφαση, που θα δίνει νέα ώθηση στην αριστερή στροφή που άρχισε ο ΣΥΝ στο 4ο συνέδριό του, θα επιμένει στη μετατροπή του σε κόμμα των μελών του και θα επαναπροσανατολίζει ριζικά τη δράση του στα μεγάλα κοινωνικά μέτωπα ενισχύοντας τις λαϊκές – ταξικές – ιδεολογικές του αναφορές και τη ριζοσπαστική του φυσιογνωμία. Δεν επιδιώκουμε να διασπάσουμε την πλειοψηφία, αλλά να την επηρεάσουμε και να την ανασυνθέσουμε σε μια πιο αριστερή, πιο ριζοσπαστική, πιο ταξική, πιο αξιακή κατεύθυνση.

* Παρατηρώντας σχεδόν το σύνολο των προσώπων που στοιχίζονται πίσω από τις δυο πλατφόρμες της πλειοψηφίας, μήπως αποτελούν αφορμή αντιπαραθέσεων οι ιδεολογικές σας καταβολές;

Οι προβληματισμοί μας δεν σχετίζονται με τις ιδεολογικές καταβολές μας, αλλά με την ανάγκη να ξαναδούμε σε βάθος ορισμένες θέσεις μας και να τις επανεξετάσουμε μέσα σ’ ένα οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό περιβάλλον που το αλλάζει συθέμελα η παρούσα οικονομική κρίση. Το συνέδριό μας, παρά τις έκτακτες συνθήκες πραγματοποίησής του, μπορεί και πρέπει να γίνει συνέδριο τομής, εάν συνοδευτεί από ουσιαστική και γόνιμη προσυνεδριακή συζήτηση συνδεδεμένη με εξωστρεφείς δράσεις.

* Θα βλέπατε θετικά το ενδεχόμενο εξόδου από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.;

Δεν θέτουμε τέτοιο ζήτημα σήμερα, με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ, που είτε είναι η χώρα μας μέσα είτε έξω από το ευρώ θα εφάρμοζαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Χρειάζεται συντονισμένος αγώνας σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο για να αποτρέπονται ακραία αρνητικά μέτρα στο επίπεδο της Ε.Ε ή να επιτυγχάνονται και θετικοί στόχοι. Ταυτόχρονα απαιτούνται σκληροί αγώνες για μεγάλες ανατροπές σε προοδευτική κατεύθυνση σε μια ή περισσότερες χώρες της Ε.Ε, γιατί μόνο έτσι μπορεί να ανοίξουν προοπτικές για μια νέα εναλλακτική ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Το πρόβλημα που θέτουμε είναι τι θα γίνει στην περίπτωση προώθησης και εφαρμογής ενός προοδευτικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση που εκ των πραγμάτων θα συγκρούεται με τους κανόνες της ΟΝΕ και της Ε.Ε. Εάν η προώθηση ενός τέτοιου προγράμματος στη χώρα μας ή σε κάποια άλλη συμπέσει με ανάλογες εξελίξεις και σε άλλες χώρες, μπορεί να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ευρύτερες ανατροπές στην Ε.Ε σε προοδευτική – σοσιαλιστική κατεύθυνση. Εάν όμως μια κυβέρνηση χώρας και μάλιστα μικρής, όπως η Ελλάδα, βρεθεί προσωρινά μόνη της να προωθεί ένα εναλλακτικό πρόγραμμα και αντιμέτωπη με όλο τον υπερεθνικό μηχανισμό της ΟΝΕ και της Ε.Ε., που θα την πιέζει να μην το εφαρμόσει, τότε εκ των πραγμάτων θα βρεθεί σε στρατηγικό δίλημμα, εάν πρέπει να μείνει η να φύγει από την ΟΝΕ ή ακόμα και την Ε.Ε., προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά της, αλλά και να διαμορφώσει όρους και συμμαχίες ευρύτερων ανατροπών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το τι θα κάνει σ’ αυτή την περίπτωση θα καθοριστεί κυρίως από τον συσχετισμό δυνάμεων σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

* Τι θα πράξετε στο ζήτημα της εκλογής προέδρου του κόμματος; Πρέπει να αλλάξει ο τρόπος εκλογής του;

Ο σημερινός πρόεδρος εκλέχτηκε και στηρίχτηκε από το Αριστερό Ρεύμα. Θα στηρίξουμε με την ψήφο μας την επανεκλογή του.

Το Αριστερό Ρεύμα δεν έθετε και δεν θέτει στις μείζονες προτεραιότητές του τον τρόπο εκλογής προέδρου. Όλα τα βασικά στελέχη του, όμως, όταν έμπαινε τέτοιο θέμα, ποτέ δεν είχαν συμφωνήσει για εκλογή του προέδρου από το συνέδριο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το θέμα δεν έχει συζητηθεί στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας μας. Είμαστε, πάντως, διαχρονικά αντίθετοι με οποιαδήποτε μορφή «προεδροκεντρικού» – αρχηγικού κόμματος και επιδιώκουμε τη συγκρότηση κόμματος ενεργών και συνειδητών μελών με ζωντανές και δρώσες πολιτικές κινήσεις.

* Παραμένει ο ΣΥΡΙΖΑ στρατηγική επιλογή για τον ΣΥΝ; Θα εφαρμοστούν οι αποφάσεις της τρίτης πανελλαδικής;

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνιστά στρατηγική επιλογή του ΣΥΝ στο πλαίσιο του στόχου για τη συνεργασία και κοινή δράση όλων των δυνάμεων της αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποτελεί «πολιτική συμμαχία» οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών της ευρύτερης αριστεράς, που συμφωνούν στην από κοινού προώθηση των στόχων της «πολιτικής συμφωνίας» που έχουν συνομολογήσει, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική τους αυτονομία.

Σταθερή μας επιδίωξη είναι η ενδυνάμωση και η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς τη ριζοσπαστική αριστερά, τον σοσιαλιστικό χώρο, την κομμουνιστική αριστερά και τη ριζοσπαστική οικολογία. Επίσης η αποκατάσταση κλίματος συνεννόησης, αλληλεγγύης και συντροφικότητας μεταξύ των συνιστωσών του. Οι αποφάσεις της 3ης Πανελλαδικής του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εφαρμοστούν. Η αναγκαία όμως δημοκρατική εμβάθυνσή του δεν πρέπει να αναιρεί τον συμφωνημένο χαρακτήρα του ως «πολιτικής συμμαχίας.

* Πώς κρίνετε τις κοινωνικές αντιστάσεις στα κυβερνητικά μέτρα;

Δεν ανταποκρίνονται στη σκληρότητα των κυβερνητικών μέτρων λόγω του φόβου που έχουν διαχύσει οι κυρίαρχες δυνάμεις στους εργαζόμενους μέσω της συστηματικής άσκησης δημοσιονομικής τρομοκρατίας και της παραλυσίας της ΓΣΕΕ με ευθύνες των ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ.

Οι κινητοποιήσεις της ΑΔΕΔΥ και των συντονιστικών των πρωτοβάθμιων σωματείων, οι διαθέσεις των εργαζομένων για δυναμικούς αγώνες και η προοπτική προσφυγής της χώρας μας στο ΔΝΤ με τα κατεδαφιστικά μέτρα που θα τη συνοδεύουν δημιουργούν προϋποθέσεις για ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων.

* Τι “πράττει” η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό;

Κατεδαφίζουν την κοινωνική ασφάλιση, είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα του ΔΝΤ, δεν έχουν καμία σχέση με τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, είναι σκληρά νεοφιλελεύθερες, κοινωνικά άδικες και αδιέξοδες. Η μόνη αποτελεσματική απάντηση είναι η μαζική εξέγερση των εργαζομένων.

* Μπορεί να υπάρξει μέτωπο με το ΚΚΕ και τις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς;

Πρέπει να αναλάβουμε σοβαρές πρωτοβουλίες για τη διαμόρφωση της μεγάλης συμπαραταγμένης αριστεράς με τη συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεών της. Αυτός ο στόχος πρέπει να είναι για εμάς πεδίο για επείγουσα και σοβαρή άσκηση πολιτικής με στρατηγικό ορίζοντα. Η κοινή δράση και η συμπαράταξη της αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, συνιστά σήμερα υπέρτατη ανάγκη για την υπεράσπιση των εργασιακών, κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων του ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα,

Στην ουσία η Ελλάδα τίθεται κάτω από τη σιδερένια «μπότα» του ΔΝΤ, το οποίο στην πραγματικότητα θα κυβερνά, ήδη περίπου το πράττει, απευθείας τη νεοαποκτηθείσα ελληνική «Μπανανία» και το «προτεκτοράτο», νέο προς μίμηση αντεργατικό πρότυπο της αυριανής Ευρώπης. Η κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου εξελίσσεται σε μοιραία κυβέρνηση και ο ίδιος σε μοιραίο πρωθυπουργό για τη χώρα.

Δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με ένα σοσιαλφιλελεύθερο ηγετικό ΠΑΣΟΚ ή με μια ακόμα δεξιά σοσιαλδημοκρατία. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ εξελίσσεται ως αιχμή του δόρατος του εγχώριου, και όχι μόνο, κεφαλαίου, που επιχειρεί να αντιπροσωπεύσει ακόμα και τις πιο μύχιες και ανομολόγητες επιδιώξεις του.

Μια κυβέρνηση που θα ένιωθε την ανάγκη να υπερασπιστεί στοιχειωδώς τα συμφέροντα της χώρας και του ελληνικού λαού είχε τη δυνατότητα, έστω και αυτή την ύστερη ώρα, πολύ διαφορετικών επιλογών. Είχε τη δυνατότητα, ακόμα και στο και πέντε, να αντισταθεί στις κεφαλαιαγορές, να αντισταθεί στην ένταξη στο ΔΝΤ και στα άθλια ιμπεριαλιστικά διευθυντήρια της Ε.Ε. και της «παγκοσμιοποίησης».

Είχε την ευκαιρία να προβάλει και να διεκδικήσει σθεναρά ευρωπαϊκές ανάσες δανειοδότησης της χώρας, ανάλογες με αυτές που χαριστικά και προνομιακά παρέχει η ΕΚΤ στις ελληνικές εμπορικές Τράπεζες. Είχε την ευκαιρία να προωθήσει ανακατατάξεις και νέες συμμαχίες που θα προωθούσαν νέα αιτήματα και ανατροπές στην Ε.Ε. Είχε, ακόμα, την ευκαιρία να αναζητήσει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης, αλλά και να προσανατολιστεί για νέους δρόμους, σε αντιπαράθεση με την ΟΝΕ και την Ε.Ε., ως αφετηρία μεγάλων προοδευτικών αλλαγών στη χώρα.

Ασφαλώς οι επιλογές αυτές δεν θα ήταν ούτε εύκολες ούτε ανθόσπαρτες. Θα άνοιγαν, όμως, νέους πειραματισμούς και, πάντως, παράθυρα στην ελπίδα, στην ανόρθωση και την αναγέννηση της χώρας, αλλά, ίσως, και της Ευρώπης. Η κυβέρνηση, όμως, του κ. Γ. Παπανδρέου επέλεξε την παράδοση της χώρας στο χρηματιστικό κεφάλαιο και τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς μηχανισμούς του με τη μετατροπή της Ελλάδας σε ένα είδος μισο-αποικίας.

Αυτή την ώρα (για να ακριβολογούμε: αυτή την περίοδο), μόνο δύο παράγοντες μπορούν να αποτρέψουν την επερχόμενη καταστροφή. Η αριστερά, εφόσον μπορέσει να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων, και πρώτα απ’ όλα ο ελληνικός λαός, ιδιαίτερα η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι της χώρας, εφόσον σταματήσουν να βλέπουν με φόβο, μοιρολατρία και παθητικότητα τη λαιμητόμο που στήνουν εις βάρος τους.

Έρχονται ώρες που οι ίδιοι οι λαοί αναλαμβάνουν άμεσα την ευθύνη για το μέλλον τους. Αυτή είναι ξανά μια τέτοια ιστορική ώρα για τον ελληνικό λαό. Οι μεγάλες ενωτικές κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού και η καθολική λαϊκή εξέγερσή του είναι τα μόνα που μπορούν σήμερα να αλλάξουν το κλίμα στην Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Να διαμορφώσουν νέα δεδομένα, να αναδείξουν το «ντόμινο» των λαϊκών εξεγέρσεων και τελικά να αποτρέψουν τους δήθεν μονόδρομους. Η λαϊκή εξέγερση στις σημερινές στιγμές αποτελεί μαζί το μήνυμα, το μέσο και το περιεχόμενο μιας διαφορετικής ανατρεπτικής επιλογής.

Η αριστερά οφείλει αυτή την ώρα να δώσει όλες τις δυνάμεις της για αυτές τις ανατρεπτικές εξεγερτικές εξελίξεις. Αυτή την ώρα μπορεί και πρέπει να αναληφθεί άμεσα μια μεγάλη και καρποφόρα πρωτοβουλία συνάντησης και διαλόγου όλων των αριστερών δυνάμεων για μια αναγεννημένη, συμπαραταγμένη αριστερά, ικανή ξανά να πρωτοπορήσει σε τόλμη, ριζοσπαστικότητα και αξιοπιστία για μια καινούργια μεγάλη και σωτήρια κοινωνική ταξική συμμαχία, που θα φέρει τον λαό στο προσκήνιο και θα υπηρετήσει, ταυτόχρονα με τα πιο ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων, την ίδια την υπόσταση και τα γενικά εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 18 Απριλίου 2010